كان يكتبها لمن يستعمله على الصّدقات ، انطلق على تقوى اللَّه وحده لا شريك له و لا تروعنّ مسلما و لا تجتازنّ عليه كارها و لا تأخذنّ منه اكثر من حقّ اللَّه في ماله فاذا قدمت على الحىّ فانزل بمائهم من غير ان تخالط ابياتهم ثمّ امض اليهم بالسّكينة و الوقار حتّى تقوم بينهم فتسلّم عليهم و لا تخدج بالتّحيّة لهم ثمّ تقول : عباد اللَّه ارسلنى اليكم ولىّ اللَّه و خليفته لآخذ منكم حقّ اللَّه في اموالكم فهل للَّه في اموالكم من حقّ فتؤدّوه الى وليّه فان قال قائل لا ، فلا تراجعه و ان انعم لك منعم فانطلق معه من غير ان تخيفه او توعده او تعسفه او ترهقه . « 1 » با تقوى و پاكى به محل مأموريت خود حركت كن . مواظب باش مسلمانى را نترسانى و بدون تمايل وى از زمينش گذر ننمائى . بيش از حق خدا از او چيزى نگيرى . چون وارد آبادى ميشوى در كنار چاه آب يا مخزن آب محل ، منزل گزين و بخانهء اهالى نرو . سپس با كمال ادب در بين مردم بايست سلام كن و مراتب درود و تحيّت خود را بطور كامل انجام ده و سپس بگو : بندگان خدا ، مرا ولىّ خدا نزد شما فرستاده تا حق خدا را از شما دريافت دارم . آيا در اموال شما حقوق الهى هست كه آن را به ولىّ خدا بپردازيد ؟ اگر كسى گفت « نه » ديگر به او مراجعه نكن و اگر كسى خود را مديون شناخت براى وصول زكات با او برو . ولى متوجه باش او را نترسانى ، باعث بيم و هراسش نشوى ، سخت‌گيرى نكنى و به زحمت و دشواريش نيندازى .

--> ( 1 ) نهج البلاغه ، نامهء 25